Τρίτη, 23 Οκτωβρίου 2012

"Μερικά πράγματα....γίνονται μόνο στις ταινίες (δυστυχώς)"



Τις τελευταίες μέρες  δεν είχε ούτε shopping ούτε πολλές βόλτες…. Για να είμαι ειλικρινής βόλτες είχε και μάλιστα αρκετές, αλλά για να μετρήσουν πρέπει να είναι από εκείνες που βγαίνεις  για κάτι απλό και περνάς τόσο ανέλπιστα καλά, που το μελετάς μέρες μετά! Είχε όμως  πάρα πολλές ταινίες… το οποίο είναι μεγάλη ανατροπή για μένα!  Δεν βλέπω ταινίες…  προτιμάω τις σειρές (τις αμερικανιές εννοείται όχι τα τούρκικα που δείχνει η ελληνική τηλεόραση!). Το θέμα μου με τις ταινίες είναι ότι χάνω καρέ… Με κίνδυνο να φανώ χαζή : ναι το παραδέχομαι…. χάνω την συγκέντρωση μου και μετά από λίγο και την πλοκή!

Μέσα σε 5 μέρες κατόρθωσα να πάω 2 φορές σινεμά και να δω και άλλες  4 ταινίες στο σπίτι. Στο σινεμά είδα το «ο Θεός αγαπάει το χαβιάρι» και πολύ φοβάμαι ότι έχασα το καρέ στο οποίο εμφανίστηκε ο Κώστας Σόμμερ,  διότι ξαφνικά η παρέα άρχισε να χασκογελάει και να λέει  «ο Σόμμερ ,ο Σόμμερ!» αλλά εγώ δυστυχώς δεν τον πρόλαβα! Συμπαθητική ήταν η ταινία, μόνο που δυστυχώς μου έμεινε η λιγούρα για χαβιάρι, και όχι τίποτα είχε τελειώσει του μπακάλη… Δεύτερη επίσκεψη στο σινεμά και είδα την «Αρπαγή» η οποία διαδραματίζεται στην Κωνσταντινούπολη . Ασχολίαστο…. Να είναι καλά το 2for1 που είχα αλλιώς…. αφήστε που για κάποιον ανεξιχνίαστο λόγο όποτε ακούω την λέξη Istanbul  εκνευρίζομαι! Επίσης μετά από πολλά χρόνια ξανακύλησα… στα ποπ κορν!

Στο σπίτι τώρα, ως ιταλομαθής  το έχω ρίξει στις ιταλικές ταινίες.  Τον τελευταίο καιρό έχω δει σχεδόν όλες τις ταινίες του Raul Bova! Και σε καμιά διαφήμιση αν έπαιζε θα την έβλεπα στο repeat! (fun fact:μόλις ανακάλυψα, 2 μήνες μετά ότι έχει παίξει σε διαφήμιση και μάλιστα είναι της Max Factor με την Μαντόνα. Δεν ζήταγα τίποτα άλλο?) Το μενού περιελάμβανε το ελαφρύ και αγγλόφωνο  «Under the Tuscan Sun»   το οποίο  διαδραματίζεται στην Τοσκάνη , για την οποία δεν έχω άποψη – δεν την έχω επισκεφτεί, αλλά για το γραφικότατο Positano της Costiera Amalfitana  από το οποίο κατάγεται το αντικείμενο του πόθου(στην ταινία) Raul , έχω να πω ότι είναι μαγευτικό! Αχ ,με ταξίδεψε η ταινία! Έτσι πρέπει να είναι κάθε ελαφριά ταινία που σέβεται τον εαυτό της! Δεύτερη ταινία –με το σκεπτικό ότι παίζει ο Raul- ήταν το «La nostra Vita». Ήταν βαριά για μένα… έβρεχε κιόλας  εκείνη την μέρα… με  έριξε λιγάκι!

Girls Day στο σπίτι και είδαμε κάτι κοριτσίστικο! Το «Leap Year» . Η πρωταγωνίστρια πάει στο Δουβλίνο για να κάνει πρόταση γάμου στον αγαπημένο της στις 29/2 με βάση μια τοπική παράδοση! Είχε αρκετό γέλιο και ένα τόσο γλυκό στόρυ που σε κάνει να λες: «Γιατί αυτά γίνονται ΜΟΝΟ στις ταινίες?». Επίσης μου υπενθύμισε ότι ακόμα  δεν έχω βρει απάντηση στο ερώτημα: «Αν το σπίτι σου έπαιρνε φωτιά τι θα έπαιρνες από μέσα?».  Τέλος είδα το «One Day». Αχ ,οι μεγάλοι έρωτες δεν τελειώνουν ποτέ… Απίθανη η Anne Hathaway!

 Όλες οι προτάσεις είναι ευπρόσδεκτες…. Έρχονται βροχές!







2 σχόλια:

  1. εγώ είδα μέσα στην ίδια μέρα The Lucky One και Dear John για να τερματίσω τον ρομαντισμό, αλλά παραήταν κλισέ ακόμα και για το είδος τους, κρίμα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Overdose!Για μια μέρα ήταν πολύ!Το Dear John το έχω δει κι εγώ και όπως λες...παραήταν κλισέ....Το The lucky One ίσως το δω πάντως!Θα το ρισκάρω!Κάτι τέτοιες ταινίες με κάνουν είτε να γελάω είτε να δημιουργώ μια ουτοπική εικόνα για τις ερωτικές σχέσεις!Όπως και να χει:θέλω και τα παθαίνω! :)

      Διαγραφή