Δευτέρα, 25 Φεβρουαρίου 2013

Τα φοιτητικά τα χρόνια δεν τ’ αλλάζω με τίποτα…..



….τα μαθητικά θα τα άλλαζα… με τα φοιτητικά (προφανές)! Μια ξαφνική ορκωμοσία φίλης–  ναι και όμως με την ανοργανωσιά των ελληνικών πανεπιστημίων μια ορκωμοσία μπορεί να είναι ξαφνική ακόμα και για τον άμεσα ενδιαφερόμενο- με έστειλε πίσω στην αγαπημένη Πάτρα! Την πόλη στην οποία έμεινα για 4 και κάτι χρόνια! Για την ακρίβεια, χθες, εγώ και η Πάτρα, είχαμε επέτειο χωρισμού-τριών χρόνων! Και οι χωρισμένοι δεν γιορτάζουνε ποτέ! Ναι, τα θυμάμαι κάτι τέτοια! Πώς να μην τα θυμάμαι, αφού όταν φόρτωσα το φορτηγό με τα υπάρχοντα μου και μου είπαν να τους περιμένω στην Αθήνα στις 5 το ξημέρωμα δεν κοιμήθηκα καν παρόλο που η μέρα ήταν εξαντλητική! Έκτοτε κάνω συχνές επισκέψεις, αλλά ποτέ δεν είναι το ίδιο όπως τότε… Ε, λίγο το ότι οι πιο πολλοί έχουν φύγει, λίγο το ότι κάποιος ανοικοκύρευτος (έτσι τον φαντάζομαι!) έχει μπει στο πρώην σπίτι μου και εγώ πλέον δεν έχω δικαίωμα πρόσβασης, λίγο το ότι τα συμπράκαλα μου παραμένουν σε κούτες στο υπόγειο, με εξαίρεση ελάχιστα πράγματα… όπως εκείνον το μαυροπίνακα που είχα στον τοίχο και ο καθένας έγραφε τα δικά του και 3 χρόνια μετά δεν μπορώ να τον σβήσω, παρά κάθομαι και τον συντηρώ λες και πρόκειται για κανά έργο τέχνης! 


Εννοείται πέρασα υπέροχα! Στην διαδρομή σκεφτόμουν σε ποιες ταβέρνες θέλω να πάω, σε ποιους δρόμους θέλω να περπατήσω, που θα πάω για καφέ και ακόμα και όταν με έπιασε μπόρα στη μέση του πουθενά, και ήμουν χωρίς ομπρέλα και με  μπαλαρίνες, δεν αγχώθηκα γιατί ήταν σαν ένα γλυκό déjà-vu. Θυμήθηκα όλες τις βλακείες που έχω κάνει εκεί και που πάντα αφήνουν τις πιο γλυκές αναμνήσεις. Αλλά αυτό που μου λείπει πιο πολύ από όλα, είναι αυτό το συναίσθημα της απίστευτης ηρεμίας και χαλαρότητας που είχα τότε. Τότε που κάθε μέρα ήταν γιορτή, που δεν υπήρχε λόγος για να βγεις, αλλά λόγος για να μείνεις μέσα (και ήταν πάντα σπάνιος)! Τότε που το μόνο άγχος ερχόταν στην εξεταστική και δεν περιελάμβανε αγωνία για το μέλλον. Αχ νομίζω δεν θα το ξεπεράσω ποτέ…


Ξέρω (εκ πείρας)  ότι η Πάτρα είναι μια πόλη που δεν σε κερδίζει με την πρώτη ματιά, και ίσως να μεροληπτώ υπέρ της γιατί έχω περάσει ωραία εκεί. Μερικές αγαπημένες μου φωτογραφίες:
Φάρος

Πλατεία Γεωργίου

Μαρίνα


Εγώ, επειδή έτσι κι αλλιώς στο φοιτητικό μου σπίτι δεν είχα μεγάλη ντουλάπα, κυκλοφορούσα συνήθως casual και με τα βασικά. Η λύση αυτή δεν συνίσταται, γιατί αν υπάρχει ένα στανταρ στην πόλη αυτή είναι ότι σίγουρα θα πέσεις πάνω σε κάποιον γνωστό/συμφοιτητή/πρώην κλπ… Και φυσικά αυτό θα γίνει την πιο ακατάλληλη στιγμή, όπως όταν πχ βγαίνεις να πετάξεις τα σκουπίδια και έχεις το μαλλί κουνουπίδι! Έτσι και τώρα, πήρα ελάχιστα πράγματα μαζί σε ένα μικρό σακίδιο πλάτης! Και μία και μοναδική σκιά… την Mac Sable. Μόνο ένα βράδυ μου χρειάστηκε και αυτή, όλες τις προηγούμενες μέρες κυκλοφορούσα χωρίς τίποτα. Πήγα για ποτό- βράδυ- χωρίς ίχνος μακιγιάζ! Ανήκουστο, δεν ξέρω αν το έχω ξαναπάθει! Και ο μπαρμαν κέρασε το παρεάκι έναν γύρο ποτά... Ε πείτε μου τώρα πού  συμβαίνουν αυτά στην Αθήνα…


Mac Sable



4 σχόλια:

  1. οπου Πατρα βαλε Θεσσαλονικη και ειναι σαν να το εγραψα εγω. Μονο που οταν ξαναγυρνω την βρισκω ολο κ πιο ομoρφη σε αντιθεση με την αποψη των φιλων που μενουν εκει :D
    Αχ αυτη η ξεγνοιασια!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αχ αυτοί που μένουν εκεί δεν μπορούν αν το εκτιμήσουν το ίδιο!Όσο σκέφτομαι ότι δεν ήθελα με τίποτα να πάω στη Πάτρα τρελαίνομαι! Αγαπημένη πολη και η Θεσσαλονίκη...! Αυτή η ηρεμία πλέον δεν επιτυγχάνεται ούτε με 5 ώρες γιογκα...!Ουφ...

      Διαγραφή
  2. ααα όλο ταξιδάκια μου είσαι τελευταία και καλά κάνεις εννοείται...γιατί μας ταξιδεύεις και μας :)
    Το πόσο ωραία πέρασες εκείνα τα χρόνια στη Πάτρα φαίνεται απ' την γλυκιά νοσταλγία αυτού του post!

    Ωραία σκια η sable...μοιάζει λίγο με την satin taupe νομίζω.

    xxx

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Χαχα...μα θέλω να παλουκωθώ σπίτι μου και οι συνθήκες δεν μου το επιτρέπουν!Ευτυχώς υπάρχουν άτομα στην πόλη που είναι πρόθυμα να με φιλοξενήσουν και μπορώ ακόμα και πηγαίνω...όταν σταματήσει και αυτή η δυνατότητα θα κάνω χαρακίρι :P

      H sable μοιάζει πολύ με την satin taupe, απλά έχει πιο ζεστούς υποτόνους! Μοιάζει ακόμα πιο πολύ με την toasted της UD... Μιας και το έφερε η κουβέντα πάντως την satin taupe την έχω δύο χρόνια τώρα και είναι σχεδόν αχρησιμοποίητη!

      Διαγραφή